Schaatsmeiden.nl

Hoofdsponsors

Verslag uit Sochi

Het is vandaag de vijftiende dag op de Olympische spelen, de derde dag na mijn race en de eennalaatste dag van deze ultieme sportvakantie.
De dagen zijn voorbij gevlogen. Dagen bestonden uit eten, trainen, wedstrijden kijken en op bed liggen. Je zou zeggen dat het gaat vervelen, maar gek genoeg komt deze periode in de top drie van de meeste intense levensdagen van mijn leven.

De dagen voor de wedstrijd waren zo zenuwslopend dat ik door het huis liep als een door emoties geslingerde zwangere kangaroe. Al stuiterend huilend en lachend heen en weer van huis naar eetzaal, ijsbaan en een rondje over de medalplaza om s avonds te kunnen gaan slapen.

De wedstrijddag was in alle fronten het hoogtepunt van deze emotionele achtbaan. Presteren en falen liggen in mijn hoofd zo dichtbij elkaar. De trainingen bevestigen absoluut dat presteren mogelijk moet zijn. Echter heb ik zo’n klein duiveltje op mijn schouder die zich niet gedraagt als de mascotte van deze olympische spelen. ‘je bent slecht als je het niet goed doet, Carien’.
Even kon ik de spanning en het gevecht tussen mijn lijf en de non-mascotte niet meer handelen. Er sloop een soort verlamming door mijn lijf, zo liet ook mijn traanbuis heel even wat water ontglippen.

Veters strak, wedstrijdbandje om en ik hoor mijn naam ‘in the outerlane’. Het lijkt of ik er niet helemaal ben. Maakt niet uit, gewoon gaan schaatsen..
Ik draai mijn rit als een machine, niet dat heerlijke gevoel van een rake klap maar als een stationair draaiende diesel. Ik dwing mezelf in de laatste ronden ‘moe’ te worden, ik wil toch in deze olympische rit in ieder geval die schaatskriebels in m’n benen voelen. Het lukt, mijn benen branden in de bocht. 6.55.66 keurig denk ik…Jack verdient zeker een handjeklap na de finish.

Het wachten is op de andere dames. In de overtuiging dat mijn rit niet goed genoeg is voor een medaille onderga ik redelijk passief de 11hondertsten van Olga Graf. Tegen het einde van de laatste rit kijk ik bijna wanhopig Jillert aan, ‘je hebt brons’ zijn woorden. De achtbaan in mijn lijf maakt een looping, ik weet even niet meer hoe ik er uit moet komen.
Jack helpt me met zijn enorme blijdschap en Jillert haalt Annemijn op. Wat ben ik blij met deze medaille, met Annemijn.

Nu twee dagen later ben ik weer gewoon Carien en is de zwangere kangaroe verdwenen. Word ik blij van de apps op de groepsapp en hoop ik dat Jack niet teveel grijze haren heeft gekregen van mij. Het was het wel waard he Jack…dankjewel!

Tot op de coolste baan schaatsmeiden..

Carien