Schaatsmeiden.nl

Hoofdsponsors

Grenslandklassieker

Een dag vakantie

Op het programma staat voor 18 mei de Grenslandklassieker. Twee jaar geleden hebben we deze tocht ook al eens gefietst met de schaatsmeiden en ik keek er erg naar uit. Omdat we van plan zijn de 150 km te gaan doen willen we vroeg starten en we vinden een mooie hotel vlakbij de start. Een deel van de ploeg besluit de zaterdag dan ook al te gebruiken voor een leuke fietstraining in Limburg. Iris heeft een fietswedstrijd in Zuid-oost Friesland en ik een selectietraining in Nijeveen dus wij rijden zaterdagavond samen naar Limburg.

Na een uitgebreid ontbijt stappen we om half negen op de fiets. Over rustige landweggetjes voert de tocht ons al snel naar Valkenburg waar we de Cauberg op moeten. De beentjes zijn nog niet heel warm en ik ben er wel eens makkelijker naar boven gekomen. Het is prachtig weer en we helpen elkaar herinneren om toch vooral genoeg te drinken. Na 75 km is de eerste verzorgingspost. Na de appelkoeken, bekertjes ranja, bezoekje aan de wc en een groepsfoto voor het Stuwmeer rijden we verder over Belgie’s kleinste wegen. In een klim raken we Jack even kwijt maar terwijl we rustig afdalen komt ons ineens een groepje professioneel uitziende renners voorbij met achter hen verscholen het bekende Schaatsmeiden tenue. We pikken gelijk aan en genieten zo dertig kilometer lang van een paar kopmannen die een heerlijk tempo aanhouden waardoor we de 37 kilometer tot de volgende controlepost in slechts iets meer dan een uur wegtrappen.

Een kilometer of 10 voor de tweede post raken we Jack opnieuw kwijt, maar het gaat zo lekker dat we besluiten dat we wel wachten bij de luikse wafels en de frisse sportdrank. Volgens Jack had hij een duurinspanning van zo’n 6 uur gepland en gaan we dus veel te snel. Is dat ook de reden dat hij het wat rustiger aan doet? Ik durf het niet te zeggen.

‘Onze’ kopmannen zijn doorgefietst en we besluiten de laatste 37 kilometer gewoon weer in ons eigen tempo te doen om nog te genieten van de tocht en het mooie weer. Er word nog fel gesprint om plaatsnaambordjes, waarbij Imke’s reserve (Anton) heel sneaky het laatste bordje pakte. En het laatste bordje, de laatste finish, die telt natuurlijk het zwaarst.

Na een colaatje en een frisse douche zijn we in de auto gesprongen en hebben we met een deel de prachtige dag afgesloten met een barbecue.

Groeten
Elma