Schaatsmeiden.nl

Hoofdsponsors

Nijntje fietst in Frankrijk (deel 2)

Dag 6:
Vanaf vandaag is het weer wat omgeslagen. We hebben regen en bewolking. Voor vandaag staat Col de l'iseran op de planning. We besluiten richting de klim te rijden. Onderweg hebben we behoorlijk pittige buien. Als we er zijn rommelt het wat in de verte en regent het nog steeds. Na een half uur twijfelen besluiten we uiteindelijk toch op te stappen. Het lijkt iets op te klaren en uiteindelijk houden we het de hele klim droog. De klim is werkelijk waar schitterend! We fietsen door een prachtige vallei. Ik zie Jade en Rixt voor mij fietsen. Zoek contact en roep hoe mooi het wel niet is. Jack volgt op 300m. Zelf fiets ik samen met Eva omhoog. Het doet mij denken aan zo’n knikkertrappetje wat ik vroeger had. Alleen dan slingerend de berg omhoog. Ook al fietsen we verspreid..toch heb ik het idee dat we dit samen doen en gezamenlijk genieten van deze fantastische klim naar boven. De daling naar beneden is mythisch. We dalen af door dichte mist. Grote regendruppels zorgen ervoor dat we nat en koud beneden komen.

Dag 7, de laatste fietsdag alweer:
We worden wakker met regen en mist maar besluiten toch naar Saint-Michel-de-Maurienne te rijden. Daar aangekomen regent het nog steeds en moeten we bedenken wat we allemaal mee omhoog moeten nemen. Regenjasje, arm en beenstukken, voldoende eten (volle zakjes dus!) Ik sluit het eerste stuk aan bij Rixt met Eva in mijn wiel. Met een voor mij heerlijk tempo klimt Rixt het eerste stuk omhoog. Na 5 km ga ik mij irriteren aan mn kniestuk die niet lekker zit dus ik besluit toch maar even te stoppen om de boel goed te doen. Als ik weer opstap sluit ik aan bij een brabander. We babbelen wat: hij over de vakantie en ik vertel dat we op trainingskamp zijn. Als de man na 10 minuten besluit zijn regenspul uit te doen en in hun volgauto te gooien fiets ik weer door. Het was een leuke afleiding.

Het is erg mistig in de klim. Ik kom hoger en het steigingspercentage loopt steeds meer op. Het zicht verschilt van 5 tot 50 meter. De laatste 3 km vallen mij tegen!! Van een lekker lopende klim schiet hij ineens naar wat voor mij 20% voelt! Ik krijg m’n benen niet meer rondgedraaid en hoop vurig dat ik er bijna ben. Het duurt eeuwen voordat ik bij dat laatste kilometerbordje ben. Er staan twee fransen die mij bemoedigende woorden toeroepen. Met moeite pers ik er een glimlach en mompel ik Merci. Op de Glandon stop ik. Ik heb Nijntje immers bij me en die moet op de foto bij elke col. Na deze korte onderbreking stappen Nijntje en ik weer op voor het laatste stukje klimmen richting croix de fer. 2,5 km om precies te zijn. Deze is veel minder stijl en lijkt gewoon een makje! Als ik aan kom op deze top zitten Eelco, Jade, Rixt en Eva al lekker binnen op te warmen en aan hun bakje koffie. Niet veel later arriveert Nicky dus eerst een selfie met Nijntje voor het bord. Daarna bereiken ook Ineke en Jack de top. Allemaal blij dat we boven zijn.

Na een verwarmend kopje koffie op de top maken we ons klaar voor de daling. Ik zie de bui al hangen, het wordt een natte, mistige, koude afdaling. Ik kies het wiel van Eelco, achter mij Jade en Rixt. De andere meiden en Jack een stukje daarachter. De eerste 5 km is een ramp. God wat heb ik het koud. Klappertandend en koud tot op het bot probeer ik de fiets veilig naar beneden te sturen. Ik voel zelfs Nijntje trillen in m’n achterzakje! Hoe zullen de anderen zich voelen nu? Veel controle over mijn handen heb ik niet meer. De remhendels schieten constant uit m’n handen zo gevoelloos zijn ze geworden. Ik kijk om en Jade en Rixt zijn ineens nergens meer te bekennen. Ik hoop vurig dat iedereen veilig zijn route naar beneden vind. Halverwege de daling moeten we ineens weer een stukje klimmen. Met moeite krijg ik mijn ketting van het buitenblad naar het binnenblad en probeer ik mijn koud geworden benen opdracht te geven de pedalen weer rond te draaien. Wat een opgave! Wat duurt deze afdaling lang! “Deze vergeten we nooit meer, hebben we weer een mooi verhaal voor op een verjaardag” roept Eelco. De km's schieten niet op. Eelco en ik zitten het laatste stukje daling in. De 30 km lange afdaling duurde echt uren voor mijn gevoel, maar na 3 kwartier komen we aan bij de auto. Goddank we zijn er! Enkele minuten later komen ook de anderen verkleumt naar beneden rollen. Zwijgend, klappertanden en zonder overleg doet iedereen zijn ding. Bijzonder.. We trekken wat droogs aan, helpen elkaar, gooien de fietsen achterop en rijden weer richting Valfrejus...op naar de warme koffie en baguette. Dit was verreweg de koudste afdaling ooit.

Al met al een mooi kamp: lachen, huilen, overwinningen en trots. Met ieder zijn/haar kwaliteiten. Waar we als ploeg weer sterker uit zijn gekomen zo richting komende winter :)

Now mater how hard it is,

Just keep going

Because you only fail,

when you give up


Imke